RÚV misnotar börn og falsar heimildir

 

.. enn eina ferðina. Það er ljótt að hneppa börn í fangelsi. Við getum öll verið sammála um það. Það er líka ljótt að misnota börn eins og RÚV gerir í dag, þegar ríkisfjölmiðillinn greinir frá því að 343 palestínsk börn á aldrinum 12-15 ára séu fangelsuð í Ísrael. Við þessa frétt setur RÚV þessa ljósmynd af börnum undir 10 ára aldri á Gaza, þar sem öfgamenn Hamas hafa hneppt þjóð sína í fangelsi haturs og öfga.

Palestínsk börn, sem sitja í fangelsum í Ísrael, hafa m.a. verið tekin með sprengjubelti á leið til að fremja ódæði. Börnum og óhörnuðum unglingum er att út í eldlínuna af Palestínumönnum. Við höfum öll séð ófáar myndir af palestínskum börnum á öllum aldri, gráum fyrir vopnum. Vopn og hryðjuverk eru dýrkuð af Palestínumönnum. Því verður ekki komist hjá því, að börn sem fremja morð, eða eru notuð til þess arna, eða að börn sem fara um eyðileggjandi, brjótandi og bramlandi, lendi í steininum í Ísrael eina og eina nótt.

En fyrir utan að misnota börnin, þá fer RÚV með rangt mál í frétt sinni. RÚV greinir frá því að 343 börn á aldrinum 12-15 ára séu í fangelsum Ísraelsmanna. Samkvæmt skýrslu Palestínudeildar Defence for Children International, voru 41 börn á aldrinum 12-15 ára, en ekki 343, eins og RÚV heldur fram, í haldi (temporary detention centres) eða í fangelsum Ísraela. Restin, 302 einstaklingar, voru á aldrinum 15-20 ára, þ.e.a.s. á þeim aldri sem flestir hryðjuverkamanna Palestínumanna hafa verið á, þegar þeir myrtu hundruð saklausra Ísraelmanna. Engar stúlkur voru í þessum hópi 343 barna og unglinga á aldrinum 12-20 ára, og flest ungmennanna voru tekin í stuttar yfirheyrslur eða var haldið yfir nóttina eftir þátttöku í óeirðum.

Svona fréttafölsun er ekki ný bóla á RÚV.  Ætli það sé þekkingarskortur eða pólitísk áróðurstarfssemi sem veldur því að RÚV framreiðir svona fréttir? Verða menn ekki að kunna að lesa á þessari stofnun? RÚV og skrímslafræðingum fréttastofunnar er greinilega ekki við bjargandi.

Hvernig er ástandið í öðrum löndum? Í Danmörku árið 2008 sátu t.d. 243 börn í fangelsum.  Fjöldinn er einnig gífurlegur í Austur-Evrópulöndum og í BNA, en RÚV fer til Ísraels til að ráðast á vandann, eða er ekki öllu heldur verið að ráðast á Ísrael.

Hræsnin þekkir engin landamæri

   

Hræsni og fordómar kaþólsku kirkjunnar eru sömu ættar og hræsni þeirra vinstri manna og sjálfskipaðra menningarvita, sem oft telja sig betri og æðri öðru fólki og halda sig eiga einkarétt á sannleikanum og hreinleikanum. Nasistar voru ekki ósvipaðir. Mannskepnan átti þetta til á öllum tímum. Sumir vilja alltaf hafa vit fyrir fjöldanum og það tekst misjafnlega vel.

Þarna fretar Fry á frekar auðvelda bráð, enda talandinn á honum alveg einstakur og heilinn af allra bestu gerð á Bretlandi, enda ekki alveg eins skilaeikaræktaður og baunin í Gordoni Brown og dingullinn í Darlingi.

Fry hefði þó geta notað heilann aðeins betur í þetta sinn. Hann hleypur úr einni öld yfir í aðra og blandar öllu saman í einn stóran hafragraut fordóma og hræsni. Með fordómum og stílbrögðum ræðst hann á og ásakar kaþólsku kirkjuna um fordóma. Við höfum heyrt þetta allt saman áður, en ef vel er af gáð, er iðkun/misnotkun kaþólskunnar ekkert verri en iðkun/misnotkun hvaða annarra trúarbragða eða stjórnmálastefnu sem er. Við vitum t.d. að hinn ólýsanlegi spámaður múslíma, hann Múhammeð, tók sér 6 ára barn fyrir konu, og hafa nú milljarðar manna þann dólg sér að leiðarljósi og telja hann heilagari en líf eigin fjölskyldu. Milljónir manna telja það bara hið besta mál og gráta í kór í hvert skipti sem einhver teiknar Múhammeð í skrípó.

Allt í einu, mánuðum eftir að þessi listagóða en arðavitlausa ræða Frys fór um hinn siðmenntaða heim eins og eldur í sinu, byrja vinstribullur eins ein klappstíra Egils Helgasonar, Hanna Birna Einarsdóttir, að fárast yfir kaþólsku kirkjunni. Er ekki lengur nóg af siðlausum fyrirbærum á Íslandi  til að fárast og hræsnast yfir? Til dæmis bölvuð ríkisstjórn VG og Samblekkingarinnar? Hanna ræðst í staðinn á Vatíkanið með Stephen Fry, eins og belja á vorkvöldi.

Ég verð örugglega síðastur manna til að verja kaþólsku kirkjuna og prísa presta tóbak, en þó ég viti að ýmsir prelátar hennar hafi haft miklar mætur á Hitler, veit ég einnig að aðrir þjónar hennar fyrirlitu þann morðingja og hjálpuðu eða reyndu að hjálpa fórnarlömbum hans og meðreiðarsveinanna.  Bloggarinn Hildur Helga Sigurðardóttir tekur þátt í galsa Huppu, sem mjólkar best á Eyjunni og heldur því fram, að gamlir nasistaglæpamenn lifi áhyggjulausri elli í Þýskalandi vegna þess að kaþólsk kirkjan hafi hjálpað þeim til þess. Þvílík vanþekking og hræsni. Hvaða sögumenntun fá blaðamenn í dag? Það eru þýsk yfirvöld, og aðeins þýsk yfirvöld, sem haldið hafa hlífðarhendi yfir þessum glæpamönnum. Alveg eins og stjórnmálamenn á Íslandi komu í veg fyrir að einn versti stríðglæpamaður Eistlendinga yrði framseldur og lögsóttur. Hræsni Íslendinga er að verða annáluð!

Kaþólska kirkjan er auðvitað ekki saklaus. En það er sú íslenska alls ekki heldur, frekar en vinstri menn og aðrir kjánar sem í áratugi hylltu ógeðslegri trúarbrögð en kaþólskuna, sem varð fleiri milljónum að bana en nasisminn.  Hræsni er nefnilega alþjóðleg. Hún þekkir engin landamæri! Hún er systir heimskunnar og hún er ekki óalgeng á Íslandi, eins og Helga og Hildur hafa sýnt okkur í síðustu færslum sínum.

Nú, ef maður vill vera nastí, eins og allir vita að ég er að eðli og upplagi, og gera sér mat úr "kynvillu" Frys - því hann stillir henni svo ógleymanleg upp gagnvart kaþólsku kirkjunni í þessari ræðu - þá má nefna, að meðan að margir prestar földu „kynvillu" sína og annan „perrahátt" í klaustrum og undir pilsfaldi heilagrar kirkju í hundruð ára, átti Rómarkirkjan sök, beint og óbeint, á fjöldamorðum milljóna gyðinga (sem Fry er kominn af). Nefndi hann eitthvað um það í ræðunni í október 2009? Kannski segir Fry okkur síðar, hvar helvítis hommaprestarnir voru, þegar gyðingar voru brenndir á báli? Ja, sumir þeirra voru reyndar nokkuð framarlega í ofsóknunum og tendruðu sjálfir bálkestina klæddir purpura og kvennabrók, og fór svo heim í selluna og húðflettu sig fyrir ljótar hugsanir. Eru ekki margir þeirra presta sem nauðga börnum gay eins og Fry? Því má svo ekki gleyma að rabbínar nauðga líka börnum, svo og skátar, háskólaprófessorar, Búddamunkar og hjólreiðamenn, svo eitthvað nærtækt sé talið upp. Takmörk og vanmáttur mannsins koma víða við, ekki bara í Vatíkaninu. Já, og veit ég ekki betur en að íslenskir vinstrimenn hafi líka lagst á ungviðið! Holdið er veikt og eðli mannsins um allan heim.

Ég veit auðvitað, að Fry er ekki vondur hommi. Hann níðist bara á risastórum stofnunum eins og kirkjunni, sem níðst hefur á svo mörgum öðrum gegnum aldirnar. Hann býr með sínum kalli, leigubílstjóranum Daniel Cohen. Hann kýs rétt, styður málstað hryðjuverkamanna, skammast út í Ísrael, svo að gyðinga- og Kanahöturunum á vinstri vængnum þyki nú örugglega vænt um hann. Þessi ræða hans var í svipuðu stíl. Hún er haldinn til að friðþægja skrílinn, sem elskar að hata og fárast, alveg sama hvað það er um.

Ég hef sé betra efni frá Stephen Fry en þessa ræðu! Hann hefði átt að hugsa aðeins meira áður en hann hélt hana.

Ólafur selur Ísraelum regnbogann

 

Danski listamaðurinn, Ólafur Elíasson, hefur selt eitt verka sinna Þjóðminjasafni Ísraels (Israel Museum). Þetta er svona 15 metra langt litróf, ekki ósvipað risastóru litaspjaldi frá Málningu hf. Verkinu verður komið fyrir á vegg gangs í nýrri byggingu safnsins.

Anish Kapoour, gyðingur af indverskum ættum, verður líka með verk á þessum nýja gangi. Nú velta menn því fyrir sér, hvort Ólafur Elíasson sé ekki líka af gyðingaættum, fyrst hann getur selt gyðingum regnbogann.

Hún kaus ekki, en safnaði dágóðu skeggi

Nú ætlar hún að sita sem fastast, skeggjaða konan. Sumir þekkja ekki sinn rúningartíma. Nú vitum við hver þessi 5% voru sem Þráinn Bertelsson var að tala um: Idjótin sem kusu já.

Kýs ekki, en safnar skeggi

Óvíst er hvort Steingrímur gerir það sama.

Träumeland the play

 

was staged in Hamburg last Sunday. Then a little prince from the land of dreams on the blue planet received a German tooth gift, Zahngeld *, not to be mixed up with Zahngold, which still seems to be in high demand among some Germanic tribes .

*[Tannfé; From the Norse lit. and mythol.: Tooth gifts was given to children, when they lost their first tooth].

Last Sunday, precisely at eleven o'clock AM, Andri Snær Magnason of Iceland was honoured with the KAIROS Prize, which the Toepfer Foundation in Hamburg presents to intelligent people. The presentation took place in the Deutsches Schauspielhaus in Hamburg and various acompaqneurs from the Dreamland joined Magnason to make his day more memorable.

Alfred Toepfer, whose name this foundation in Hamburg uses, was a fervent nazi, and his story is rather ugly. Toepfer disinfected his own legacy with handing out money to the arts and culture. Earlier, I have told the story of Alfred Toepfer here on my blog, when it was first announced in December 2009 that Andri Snær Magnason had received the Kairos award. See here and here.

Toepfers blood money is clearly a lucky strike for the young Icelandic author, who wants to keep the image of Iceland clean and beautiful. However, the story of the money which Andri Magnason receives is ugly and blood driven. Maybe not every euro or cent of it, but there is a stain on this prize, which cannot be washed off with a German magic soap that contains a handful of some toxic ultra from the wonderland of the soap commercials.

Here you can read a communiqué by French historian Gérard Loiseaux, who is an ardent critic of the Toepfer Stiftung in Hamburg. Dr. Loiseaux sent this communiqué to the Icelandic media. Did they bother print it, or has Le petit Prince of Icelandic literature reached the same level as Nobel laurate Halldór Laxness?

Late last year, Andri Snær tried to get the coordinators of blog.is (the blogosphere attaché to the Icelandic daily Morgunblaðiðd) to restrict my discussion about his prize. I received a warning because he argued that I had used his portrait without a permission. It turned out that Andri wasn't the copyright holder of the photograph, although he had sent it to the Toepfer Stiftung in Hamburg, which published it without the permission of the photographer. Toepfer Stiftung remover the image of Magnason, when they learned this. Since then, I dare not publish images of prophets or phony gurus, but doesn't the boy in the picture above resemble Andri Snær Magnason, just a little bit?

I had hoped Magnason would reject the award in Hamburg, keeping in mind that some money actually smells, and instead remember the victims of Nazism in an appropriate way. That would have been much more in line with his dreams and ideals, or does it not matter where the "sweets" come from?

It is clear that Andri Snær aims far in his dreams when he is quoted saying:

"Yes, it certainly makes a difference. The award comes at a good time for me as an artist: not too soon, not too late! It's good for artists to receive such awards when they need them. The Nobel Prize for Literature, for instance, is rarely awarded to writers until their old age." 

The Nobel Prize? Well... how about thinking about the lives of those who were the victims of the killing machine, which Toepfer was a part off, now when Magnason has received the next best thing after the Nobel Prize?

Since Andri Snær Magnason accepted the Kairos Prize in Hamburg, I am sending him three extra gifts, which are definitely not Gold, Francinsence and Myrrh. Criticizing an upcoming icon in Iceland definitely also excludes me as a wise man. That is a small problem compared with the sufferrings you can all see in the three small film fragments 1, 2, and 3 surviving from hell, where one can see what the Utopia of Alfred Toepfer once brought us.

Leikritið Träumeland

 

verður leikið á morgun. Þá fær litli prinsinn í draumlandinu á bláu plánetunni afhent þýskt tannfé á stórri senu í Hamborg.  

Á morgun kl. 11, pünktlich, verður Andri Snær Magnason heiðraður með KAIROS-verðlaununum, sem Toepfer stofnunin í Hamborg veitir vel gefnu fólki. Afhendingin á sér stað í Deutsches Schauspielhaus í Hamborg og eru ýmsir undirleikarar með frá Draumalandinu.

Toepfer sá, sem gjafmilda stofnunin er kennd við, var hins vegar hið versta fól og argur nasisti, og saga hans er ljót. Minningu sína sótthreinsaði karlinn með peningagjöfum. Ég hef sagt sögu Toepfers hér á blogginu mínu, þegar það var fyrst tilkynnt í desember sl., að Andri Snær fengi verðlaunin. Sjá hér og hér.

Blóðpeningar Toepfers eru greinilega happafengur fyrir rithöfund sem vill halda ímynd Íslands hreinni og fallegri. En peningarnir sem Andri þiggur eiga sér bæði ljóta og blóði drifna sögu. Kannski ekki hvert einasta Evra, en það er blettur á þessum verðlaunum, sem ekki verður þveginn af með þýskri undrasápu sem inniheldur handfylli af einhverju eitruðu ultra úr töfralandi sápuauglýsinganna.

Hér getið þið lesið greinargerð eftir franskan sagnfræðing, Gérard Loiseaux, sem lengi hefur deilt á Toepfer Stiftung í Hamborg. Hann sendi þessa greinargerð til íslenskra fjölmiðla. Eru þeir að birta hana, eða er Andri, Le petit Prince, kominn á sama stig og Laxness?

Andri Snær reyndi að fá blog.is til að banna umfjöllun mína um verðlaunin og mér var send aðvörun vegna þess að hann hélt því fram að ég ég mætti ekki nota ljósmynd af sér (Múhameð-heilkenni?). Í ljós kom, að Andri átti bara alls ekki upphafsréttinn að ljósmyndinni, en  hafði samt sent hana til Toepfer stofnunarinnar í Hamborg sem birti hana án leyfis ljósmyndarans. Þeir fjarlægðu myndina eins og ég, þegar þeir fréttu þetta.  Ég þori ekki að birta myndir af spámönnum og gervigúrúum, en er drengurinn á myndinni hér að ofan ekki líkur Andra?

Ég vona að Andri Snær Magnason afþakki verðlaunin í Hamborg á morgun og minnist í staðinn fórnarlamba nasismans á tilheyrandi hátt. Það yrði miklu meira í samræmi við drauma hans og hugsjónir, leyfi ég mér að halda, eða er sama hvaðan "gottið" kemur?

Það er greinilegt að Andri Snær stefnir langt í draumum sínum:

,,Já, það munar um minna, það má segja það. Þessi verðlaun koma á góðum tíma fyrir mig sem listamann, ekki of snemma og heldur ekki of seint! Það er gott fyrir listamenn að fá slík verðlaun þegar þeir þurfa á þeim að halda. Nóbelsverðlaunin í bókmenntum eru til að mynda sjaldnast veitt fyrr en rithöfundar eru komnir á efri ár.''

Nóbelsverðlaunin? Tjah..., hvað með að hugsa um líf þeirra sem urðu drápsvélinni, sem Toepfer var hluti af og græddi á, að bráð, nú þegar maður er búinn að fá næstbesta styrkinn á eftir Nóbelnum?

RÚV - lygar á færibandi

Nokkrir starfsmenn RÚV, sem ekki voru hraktir af spenanum nýlega, eiga virkilega bágt. Fölsun og afbökun á fréttum frá Miðausturlöndum hef ég oft fjallað um áður, og er það iðulega oftast RÚV sem á hlut að máli.

Nú brillerar RÚV aftur. Í gær var RÚV með frétt um að „26 væru í haldi í Dubai, grunaðir um að hafa orðið Mahmoud al-Mahbouh, einum að herstjórum Hamas-samtakanna palestínsku að bana". En þessi frétt RÚV er auðvitað ein löng vitleysa.

Enginn er í haldi út af þessu máli í Dubai, nema líklega einhverjir Palestínumenn sem áttu eitthvað sökótt við hinn snoppufríða Mahmoud, sem sjálfur var með 7 vegabréf á sér þegar hann andaðist. Enginn þeirra, sem eru á lista yfir 26 grunaða sem eyðimerkurleyniþjónustan í Dúbai er að leita að, eru í haldi í Dubai. Snoppufríða, segi ég. Mahmoud, sem líklega pakkaði konu sína heima í Damaskus inn í 200 metra af vaðmáli þar til nefið eitt stóð út um rifu, fór nýlega í fegrunaraðgerð þar sem hann lét mjókka á sér nefið. Kannski kæfði það hann?

Kunna menn ekki að lesa á fréttastofu RÚV, eða er óskhyggjan gengin í samvinnu við þráhyggjuna þegar að fréttaflutningi um Ísrael kemur?

Hér má finna fyrri færslur mínar um afbrigðilegan fréttaflutning RÚV: Sjá hér, hér, hér og hér, hér og hér og hér og hér.

Ég bíð enn eftir svari frá Stjórn RÚV við fyrirspurnum í síðustu færslunni. Mér er sagt að hún verði tekin fyrir bráðlega. Það er ekki einu sinni svo, að RÚV sé að lepja upp rugl eftir BBC eða The Guardian, heldur eru menn þar á bæ farnir að framleiða lygarnar sjálfir. Íslensk framleiðsla.

Meðaumkvunardráttur

Mikil ósköp, ESB leyfir Íslandi uppáferð með skilyrðum! Auðvitað verður hinn lini íslenski ESB-limur að losa sig við hættulegasta vandamálið á Íslandi, Bandasamtökin. Bændasamtökin eru eins og meinleg blæðandi varta, sem hreinlega gæti orðið ESB að falli, innan frá. Icesave glæpagengi og Eurostyle-bankamenn virðast ekki valda ESB áhyggjum, en uppáferðinni fylgir reyndar líka rausnarleg tilboð um ódýr lán til að borga skuldir með. ESB veit greinilega hverju sumir Íslendingar eru veikir fyrir og hagar sér eins og einhver pusher sem lokkar fíkil, sem vill ólmur komast í ólifnaðinn sem ríkti fyrir kreppu. 

Hins vegar hefur ESB greinilega ekki hugmynd um að á Íslandi þrífst flóra stjórnmálamanna í ýmsum stjórnmálahreyfingum, sem styður hryðjuverkasamtök leynt og ljóst og það samtök sem eru á lista ESB yfir hryðjuverkasamtök sem ESB ríki hafa skuldbundið sig til að berjast gegn. Ætlar ESB að leyfa íslenskum hryðjuverkaaðdáendum uppáferðir?

En ekkert er eins og áður var. ESB bjóst við því að Íslendingarnir með pottana, pönnurnar og geðveikisglampann í augunum, sem þeir höfðu séð á BBC, hlypu út á götur borga og bæja til að fagna boðskap þeim sem var látinn út ganga frá Brussell um að íslenska þjóðin mætti ganga í eina sæng með ESB, ef hún afsalaði sér fiskveiðistefnu og öðrum óþarfa gæðum. Pottálfarnir virðast greinilega allir hafa verið úr VG eða af Kleppi, því þeir hlaupa ekki um göturnar nú og fagna boðskapnum frá Brussell með áhöldum sínum. En hverjir gera það?  Líkast til ekki aðrir en siðlausir stjórnmálamenn og eitthvað lið sem sér flóttaleið úr undralandi bankadellunnar, sem þeir strönduðu andlega í, yfir í fagran heim ESB, sem þeir ímynda sér að muni redda öllu.

Það eru engar billegar lausnir á vandamálum Íslands. ESB er því ekki góð lausn.

Enn um minnisblað sendifulltrúans

Það er óheyrt, að ráðherra í siðmenntuðu landi fari með sorakjaft og dónaskap um starfsmann utanríkisþjónustu annars vinveitts ríkis. Við slíku mætti vitaskuld búast af Hugo Chavez, Ghadaffi eða af böðlastjórninni í Íran. Nú er Össur Skarphéðinsson kominn í sama flokk og þess konar pótintátar með yfirlýsingum sínum um minnisblað sendifulltrúa bandaríska sendiráðsins á Íslandi, Sams Watsons.

Hegðunarmynstur Össurar ætti að kynna fyrir umheiminum.

Býst þjóðin, sem kaus Össur og Co. yfir sig, við því, að það þjóni einhverjum tilgangi að reyna að telja fólki trú um að einn maður í bandaríska sendiráðinu hafi uppdiktað og afskræmt allt sem sendisveinar Össurar sögðu á fundum með bandarískum yfirvöldum?

Össur heldur því fram að minnisblaðið sé ónákvæmt og er búinn að fá atvinnumann í Kanahatri, sjálfan Ögmund Jónasson, til að halda því fram að sendifulltrúinn „fái ekki Nóbelsverðlaun í sagnræði". Ætli þetta auki samúð Bandaríkjanna með Íslendingum? Var Ögmundur kannski líka með í bandaríska sendiráðinu, fyrst hann getur staðhæft slíkt?

Sagnfræðingar vita flestir, að minnisblöð sendiráða eru oft nákvæmasta heimildin um það sem gerist í löndum þar sem allt er á öðrum endanum. Og allir vita, af hverju sagnfræðingum er ekki hyglt með Nóbelsverðlaunum. Norðurlandaþjóðirnar þola ekki sannindi í of stórum skömmtum.

Ef tekið er tillit til afrekaskrár Össurar Skarphéðinssonar, og þeirrar ósannsögli sem hann hefur svo oft verið tekinn í, þá veðja ég á Sam Watson. Diplómatar eru ekki stjórnmálamenn (nema á Íslandi og í öðrum álíka vanþróuðum ríkjum). Sam Watson hefur greint málefnalega og hlutlaust frá, eins og atvinnudiplómötum er kennt. Hvernig getur honum, Suðurríkjamanni af gyðingaættum verið akkur í því að umturna því sem sendisveinar Össurar sögðu?  Ég treysti bandarískum diplómat betur en Össuri Skarphéðinssyni, og lái mér það hver sem vill.

Hegðun Össurar og ríkisstjórnar hans er farin að teljast til þess sem ég flokka sem despótisma. Þessar yfirlýsingar hans um sendifulltrúa Bandaríkjanna eru örþrifayfirlýsingar frá manni, sem brátt er allur í stjórnmálum.

En segjum þó ekki að Bandaríkin séu orðin algjörlega fráhverf litla landinu í Norðri. Þau láku að minnsta kosti þessu plaggi og vonandi koma fleiri ritaðar heimildir upp á yfirborðið um frumstæða framkomu siðlausra, íslenskra stjórmálamanna. Við verðum að vona að Bandaríkjastjórn eða aðrir dæmi ekki alla þjóðina út frá þessum fáum mönnum, líkt og sumir vilja varpa sök hrunsins yfir á herðar allra Íslendinga. Það verður hlutverk sagnfræðinganna, en ekki Össurar og Ögmundar að segja þá sögu sannasta.